Pagkatapos namin mag badminton last time napansin ng kaibigan ko na ang lalaki daw ng pores ng muka ko. Pwede daw taniman ng rice. Kung makalait wagas.
Oo na bothered me.
Tapos sabi nya meron din daw akong lines sa eyes at numinipis daw ang buhok ko, candidate for being panot in the next coming years daw.
Ni-nerbyoz me ng beri beri slight. Nag pulpitate ako sa galit, gusto ko syang sampalin ng makinilya at liyabe tubo. Juk! Kunyari suplado lang hindi ko pinansin ang kikay comment nya sa'kin. Sabi ko lang, wag mong ibalik ang sumpa ng pagkapanot mo! wag ka humanap ng kadamay.
Pag uwi ko sa bahay dumiretso kagad ako sa mirror-mirror on the wall para i double-Kenferm kung totoo ba ang ang kumento ng kaibigan ko kanina after our game.
Totoo nga ang sinasabi nya. Gusto ko mag suicide. I'm so hurt.
Juk!
Ano bang magagawa ko, hindi ko naman pwede i-defy ang nature. Tumatanda na talaga ako. Feeling ko naiwan ako sa pagiging 23 years old tapos nagising nalang ako na nasa ganitong edad na mey (25) LOLz.
Hindi ako maarte sa katawan at balat, sa katunayan sing itim ako ng uling at lumaki ako sa arawan nung bagets na bagets pa me, kadami ko pang kuto nun, tinitiris ng lola ko sa ulo ko 'tas nakakatulog me parang mga matching lang. So hindi uso samin ang Eskinol shit. Hilamos lang ng tubig poso, keri boom boom na!
Nag isip kagad ako ng action plan para ma ligtas ang aking glowing skin from aging. Bibili ako ng Olay. Juk!
Syempre nag google ako, malay ko ba sa mga productong dapat gamitin. Nag-search me ng mga basic things na mag pre-prevent ng looks from looking haggard.
1. Toner
2. Moisturizer
3. Facial Cleanser
4. Eye cream
Ang landi lang! Sabi ko sa sarili ayokong bumili, una sa lahat sayang naman kung idadagdag ko pa ang mga gastusing ito sa pambili ko ng toilettries me. Eh kung idagdag ko nalang sa padala ko kay Mudrax edi, natuwa pa sya. So Idecided na mag settle nalang ako sa tubig na galing sa fountain of youth bilang panghilamos.
Tapos nung isang araw napadaan ako sa Watson's napadaan ako sa Garnier booth at bilang Sale, kinuha ko lahat ng kikay needs me for my young, glowing, beautiful skin deep. Tapos bilang pampakapal nang buhok bumili ako ng Alovera, kinatas ko ito at ininum, ang paet paet..
Only to find out na hindi pala iniinom ang katas ng Alovera pinapahid pala dapat sa bunbunan kung saan feeling ko numinipis ang buhok.
Syempre jowk 'yun.
Sabi ni Kuya Google nakakanipis daw ng buhok ang pag ligo ng warm water. Eh araw araw akong nag shower ng warm water? So how ah???!!?!! So ngayon ang lakas ng sigaw ko tuwing mag shower ako ng umaga, nagigising lahat ng tao sa bahay pag naliligo me. Ang lameeeeeg ng tubig, tatawagin mo lahat ng Santo pag buhos mo... Hindi na me sanay na hindi gumagamit ng heater. Arti lungs.
Yun lang.
Finish.
Tuesday, July 17, 2012
Thursday, July 12, 2012
My fulfillment of Being a Blogger...
Bigla akong napa gawa ng blog entry ko today, continue reading to know why...
Last night, meron kasing dagliang pag titipon ang mga SG Pinoy Bloggers. Wala lang, biglaang yayaan lang ng dinner ganyan. Syempre saan pa nga ba gaganapin ang pagtitipon kundi sa Kuta' ng mga Pinoy sa Singapore, Lucky Plaza a.k.a LP. Sasampalin ko ng makinilya at tabo ang sino mang Pinoy dito na hindi alam ang LP eh, Kung si Tago nga na taga Areneyow alam 'yun, Hello!
Anyway hi-way
Kahapon naganap ang pinaka malaking milestone ng blogging carreer ko. Ganto kasi 'yun habang umoorder ako ng dinner iiiiihhhhhhhh nahiya meyyyyyyyyyyy, ayako na hihihihi. Lande?!
Ganto nga kasi 'yun, nandun kame sa 6th floor ng LP eh, gutom na gutom na kame ang tanging pagpipilian lang sa food court ang "Mang Kiko's" tsaka "Tapa king" tsaka 'yung Isang never heard na tindahan na lantutay na ang paninda (nanlaet pa?!). So ang story ganto nga kasi [hawi ng bangs na blonde] nag hahanap ako ng Munggo kasi gusto ko ng ginisang Munggo as in, eh wala so andun kame ni Pajay sa Mang Kiko's umoorder ng Liempo tsaka Chicken. Oo, walang diet-diet gutom na gutom na me. Fck diet!
Sa LP mga 80% nang napupunta sa mga kainan 'dun eh, Pinoy. So habang namimili me ng o-orderin biglang may lumapit sa'kin na Pinoy.
(Paraphrarsing)
"Hi, You're Jepoy right?"
"Yes, Sir"
"Hi I'm Bert, I'm reading your blog. How's your Crossfit Training?"
[Dead Air]
"Uhmm Dinga?!"
"Yes, Nice to meet you Jepoy"
"Please to meet you Sir"
Tapos umalis na sya.
Potashet! Ganun pala ang feeling ng artista? Parang gusto kong irollers at itirintas ang buhok kong may glitters kasi umabot na sya hanggang Orchard. Talo si Rapunzel. Akalain mong yun, sa Singapore ko pa sya na experience?! Gawwd.
Ayain ko sana si Kuya sa Dinner libre ko sya Tapa king, kaso umalis na sya, mag reremitt pa yata. Sakto pa naman sana kasi puro bloggers ang kasama ko, sayang nasama sana namin sya. Birthday pa naman ni Untoy.
************
Bert if You happen to read this, thanks for approaching me. Appreciate it. Also, if you happen to be a blogger sama ka samin minsan.
************
On the other hand, nakapag raise pala kame ng small amount of funds para sa project na ito. I am nothing but inspired and proud of my blogging community here in Singapore. They really have a good heart. Oo seryoso na 'tong part na 'to.
So Initially Bulakbulero was just tweeting about this project and I was just amazed on how my other blogger friends easily responded to the tweet. Yes, it's not about how much have we raised for the project but the unity itself in the journey to get this done. They have brialliant plans and all just for this. They really gained my respect. Being part of this project through simple act of giving is really part of my fulfillment as a blogger because this has taken place out of minds and hearts of bloggers as well, so being part of it is a nice feeling. We may never be able to really do great Charity works but this is really a start. We are blessed to bless others.
Ang Seryoso ng part na 'to. LOL
Last night, meron kasing dagliang pag titipon ang mga SG Pinoy Bloggers. Wala lang, biglaang yayaan lang ng dinner ganyan. Syempre saan pa nga ba gaganapin ang pagtitipon kundi sa Kuta' ng mga Pinoy sa Singapore, Lucky Plaza a.k.a LP. Sasampalin ko ng makinilya at tabo ang sino mang Pinoy dito na hindi alam ang LP eh, Kung si Tago nga na taga Areneyow alam 'yun, Hello!
Anyway hi-way
Kahapon naganap ang pinaka malaking milestone ng blogging carreer ko. Ganto kasi 'yun habang umoorder ako ng dinner iiiiihhhhhhhh nahiya meyyyyyyyyyyy, ayako na hihihihi. Lande?!
Ganto nga kasi 'yun, nandun kame sa 6th floor ng LP eh, gutom na gutom na kame ang tanging pagpipilian lang sa food court ang "Mang Kiko's" tsaka "Tapa king" tsaka 'yung Isang never heard na tindahan na lantutay na ang paninda (nanlaet pa?!). So ang story ganto nga kasi [hawi ng bangs na blonde] nag hahanap ako ng Munggo kasi gusto ko ng ginisang Munggo as in, eh wala so andun kame ni Pajay sa Mang Kiko's umoorder ng Liempo tsaka Chicken. Oo, walang diet-diet gutom na gutom na me. Fck diet!
Sa LP mga 80% nang napupunta sa mga kainan 'dun eh, Pinoy. So habang namimili me ng o-orderin biglang may lumapit sa'kin na Pinoy.
(Paraphrarsing)
"Hi, You're Jepoy right?"
"Yes, Sir"
"Hi I'm Bert, I'm reading your blog. How's your Crossfit Training?"
[Dead Air]
"Uhmm Dinga?!"
"Yes, Nice to meet you Jepoy"
"Please to meet you Sir"
Tapos umalis na sya.
Potashet! Ganun pala ang feeling ng artista? Parang gusto kong irollers at itirintas ang buhok kong may glitters kasi umabot na sya hanggang Orchard. Talo si Rapunzel. Akalain mong yun, sa Singapore ko pa sya na experience?! Gawwd.
Ayain ko sana si Kuya sa Dinner libre ko sya Tapa king, kaso umalis na sya, mag reremitt pa yata. Sakto pa naman sana kasi puro bloggers ang kasama ko, sayang nasama sana namin sya. Birthday pa naman ni Untoy.
************
Bert if You happen to read this, thanks for approaching me. Appreciate it. Also, if you happen to be a blogger sama ka samin minsan.
************
On the other hand, nakapag raise pala kame ng small amount of funds para sa project na ito. I am nothing but inspired and proud of my blogging community here in Singapore. They really have a good heart. Oo seryoso na 'tong part na 'to.
So Initially Bulakbulero was just tweeting about this project and I was just amazed on how my other blogger friends easily responded to the tweet. Yes, it's not about how much have we raised for the project but the unity itself in the journey to get this done. They have brialliant plans and all just for this. They really gained my respect. Being part of this project through simple act of giving is really part of my fulfillment as a blogger because this has taken place out of minds and hearts of bloggers as well, so being part of it is a nice feeling. We may never be able to really do great Charity works but this is really a start. We are blessed to bless others.
Ang Seryoso ng part na 'to. LOL
Wednesday, July 11, 2012
Savings Fail
Nasa kalahati na pala tayo ng taon. Kamusta naman ang pagiging OFW ko? meron ba akong na itatabi bilang emergency fund? Betlog. Zero. Bokya. Nadah. You can shoot me na sa bungo!
Wala akong naitabi kahit isang kusing sa bwuanan kong sweldo. I'm so sad.
Hindi ako sad dahil sa wala ako na-save. Sad ako kasi tumatanda akong walang savings which makes me really really sad. Well, meron naman konti, pwede ba namang wala?! Ektweli, na itabi ko naman ang bonus na pinaghirapan ko this year. Ngalay na ngalay ang balakang ko sa pag-giling sa entablado para sa bonus na 'yun. Naitabi ko naman sya kaya nga lamang eh, nagagalaw ko ito ng pasundut-sundot. I hatechit!
Ang hirap problemahin ng future. Ayoko namang mag kandakuba meh kaka-save tapos hindi ko na nae-enjoy ang youthfullness ko. Sayang naman ang katas ng kabataan kung puro trabaho lang at pag iipon ang gagawin ko. Kelangan balanse ganyan. Kaso nawala ako sa state of equilibrium. Mas malakas ang forces of gastos. Potashet naman kasi mga malls dito panay sale. Ang hinahina ng katawang lupa ko sa mga ganung shit. Dapat ko na yata talagang gupitin ang may kasalanan ng lahat ----> Credit Card!
Bilang young cute-chubby-bachelor ano pa nga bang dapat gawin ko? Edi bumili ng sapatos! Gadgets..Gadgets at Gadgets! Damit pamporma! Kumain ng bongga jabongga! Manood ng kung ano anong shit! Mag shopping! Makipaglandian kilitian sa tenga ganyan! Mag bigay sa Charity! Mag bigay ng ikapu sa Church!
Nag analyze ako. baket ba masyadong akong nag wo-worry sa future???!!! Eh ano kung wala akong ma o-offer na milyon-milyong pera sa mapapangasawa kong super lucky. Katawan ko lang at katas ko sapat na. Charot!
Naisip ko lang, binilhan ko nga pala ng lupa si Mudrax ko at binabayaran ko 'yun ng buwanan. Matatapos na sa December. Pinag aral ko rin pala ang bebe ko sa pre-school at ang regular na remittance kay Mudrax. I think, I'm not that failure after all. Okay, I'm trying to justify the past 6 months of not saving kahit 1 dollar. LOLz
Hindi pa huli ang lahat. Meron pa akong another 6 months para patunayan na kaya kong mag ipon mula sa aking monthly sweldo.
Ewan ko ba, kahit na nasa abroad ako minsan na e-emo ako, nag kakaroon ako ng thinking na wala namang pinatutunguhan 'tong pinag gagagawa ko dito sa Singapore. Para lang akong nag lalaro [insert emo song here] kung tatanungin mo nga ako on how do I see my self on the next five years? Hindi ko alam kasi wala akong definite plan. Basta for the moment, gusto ko lang Pumayat at mag ka abs at lalong pumogi para hindi na nasasaktan ang puso kong wagas umibig. CHARARAT!
(May karugtong... Uwian na kasi ihhhh)
Wala akong naitabi kahit isang kusing sa bwuanan kong sweldo. I'm so sad.
Hindi ako sad dahil sa wala ako na-save. Sad ako kasi tumatanda akong walang savings which makes me really really sad. Well, meron naman konti, pwede ba namang wala?! Ektweli, na itabi ko naman ang bonus na pinaghirapan ko this year. Ngalay na ngalay ang balakang ko sa pag-giling sa entablado para sa bonus na 'yun. Naitabi ko naman sya kaya nga lamang eh, nagagalaw ko ito ng pasundut-sundot. I hatechit!
Ang hirap problemahin ng future. Ayoko namang mag kandakuba meh kaka-save tapos hindi ko na nae-enjoy ang youthfullness ko. Sayang naman ang katas ng kabataan kung puro trabaho lang at pag iipon ang gagawin ko. Kelangan balanse ganyan. Kaso nawala ako sa state of equilibrium. Mas malakas ang forces of gastos. Potashet naman kasi mga malls dito panay sale. Ang hinahina ng katawang lupa ko sa mga ganung shit. Dapat ko na yata talagang gupitin ang may kasalanan ng lahat ----> Credit Card!
Bilang young cute-chubby-bachelor ano pa nga bang dapat gawin ko? Edi bumili ng sapatos! Gadgets..Gadgets at Gadgets! Damit pamporma! Kumain ng bongga jabongga! Manood ng kung ano anong shit! Mag shopping! Makipaglandian kilitian sa tenga ganyan! Mag bigay sa Charity! Mag bigay ng ikapu sa Church!
Nag analyze ako. baket ba masyadong akong nag wo-worry sa future???!!! Eh ano kung wala akong ma o-offer na milyon-milyong pera sa mapapangasawa kong super lucky. Katawan ko lang at katas ko sapat na. Charot!
Naisip ko lang, binilhan ko nga pala ng lupa si Mudrax ko at binabayaran ko 'yun ng buwanan. Matatapos na sa December. Pinag aral ko rin pala ang bebe ko sa pre-school at ang regular na remittance kay Mudrax. I think, I'm not that failure after all. Okay, I'm trying to justify the past 6 months of not saving kahit 1 dollar. LOLz
Hindi pa huli ang lahat. Meron pa akong another 6 months para patunayan na kaya kong mag ipon mula sa aking monthly sweldo.
Ewan ko ba, kahit na nasa abroad ako minsan na e-emo ako, nag kakaroon ako ng thinking na wala namang pinatutunguhan 'tong pinag gagagawa ko dito sa Singapore. Para lang akong nag lalaro [insert emo song here] kung tatanungin mo nga ako on how do I see my self on the next five years? Hindi ko alam kasi wala akong definite plan. Basta for the moment, gusto ko lang Pumayat at mag ka abs at lalong pumogi para hindi na nasasaktan ang puso kong wagas umibig. CHARARAT!
(May karugtong... Uwian na kasi ihhhh)
Subscribe to:
Posts (Atom)